چگونه بدانیم گوشی هوشمند شما چه صفحه نمایشی دارد؟

Liquid Crystal Display (LCD) و Retina

این فن آوری یعنی کریستال مایع شامل ماده ای است که هم خواص ملکولی جامد را داراست و هم خواص ملکولی مایع را. در این فن آوری یک جریان الکتریکی این خواص ملکولی را تحت تأثیر قرار می دهد که منجر به آن می شود تا نور کم یا زیاد از میان پیکسل ها بگذرد.

در یک صفحه نمایش تمام رنگی هر پیکسل خود دارای سه ریز پیکسل است؛ یکی با فیلتر رنگ قرمز، یکی فیلتر آبی و یکی نیز مربوط به فیلتر رنگ سبز. برای ایجاد رنگ ها در این صفحه نمایش، شدت متفاوتی از نور از میان هر یک از این فیلتر ها می گذرد. اگر از نزدیک به یک LCD نگاه کنید، می توانید تا حدی این سه ریز پیکسل را ببینید.

صفحه نمایش مشهور اپل با نام Retina نوع خاصی از LCD است که به آن In Place Switching LCD یا IPS LCD می گویند. البته نام IPS را در برخی دیگر از صفحه نمایش ها نیز می بینید. این نوع LCD از زاویه دید بهتر و مصرف انرژی کمتری برخوردار است. برچسب Retina زمانی موضوعیت دارد که تراکم پیکسل ها به اندازه ای زیاد باشد که تشخیص آن ها با چشم غیر مسلح ممکن نشود. 

مسلما برای ایجاد نور در پشت فیلترهای رنگی در یک صفحه نمایش LCD نیازمند یک نور پس زمینه هستیم. این امر با به کار گیری لامپ های بسیار کوچک فلورسنت میسر می شود که نور را یکسان در میان پیکسل ها پراکنده می کنند. 

اما صفحه نمایش های LCD از زاویه دید کمتر و مصرف انرژی بالاتری برخوردارند و به همین دلیل، با یک فن آوری جدید تر و بهتر با نام LED یا Light Emitting Diode جایگزین شده اند. با این حال، هنوز هم این فن آوری در بسیاری از صفحه نمایش ها به کار می رود که دلیل اصلی آن پایین بودن هزینه تولید آن هاست. یکی دیگر از این دلایل اینکه با تغییراتی اساسی صفحه نمایش هایی مانند Retina با استفاده از همین فن آوری تولید می شوند. 

Organic Light Emitting Diode یا OLED

LED ها نور مخصوص به یک رنگ را پراکنده می کنند. این نور توسط لامپ های بسیار کوچک به نام Diode مشخص و منتشر می شود. در این فن آوری از فلزات خاص برای تولید رنگ ها استفاده می شود. 

LED ها چند وجه بر تر و مزیت نسبی دارند. آنها انرژی کمتری مصرف می کنند، کوچک تر و سبک تر هستند و در آن ها هر پیکسل جداگانه روشن می شود که عمق بیشتری در رنگ ها ایجاد می کند؛ اما انواع قدیمی LED بسیار بزرگ تر از آن بودند که بتوان آن ها را در دستگاه های کوچک همچون موبایل استفاده کرد. به همین دلیل بیشتر از آن ها در صفحه نمایش های غول آسا مانند اسکور بورد ورزشگاه ها می دیدم.

اما OLED ها به جای استفاده از فلز در تولید رنگ ها از ماده ای بر پایه کربن استفاده می کنند. آنچه اینجا مهم است، خواص ملکولی نیست؛ بلکه موضوع بر سر کوچک تر و سبک تر شدن است که امکان استفاده از این فن آوری را در دستگاه های کوچک فراهم می کند؛ آن هم با وضوح بسیار بالا. 

به این دلیل که در LED ها و OLED ها هر پیکسل، جداگانه روشن می شود و هیچ نور پس زمینه ای وجود ندارد. امکان ایجاد رنگهای عمیق را فراهم می کنند و همچنین مصرف انرژی آن ها در حد چشمگیری نسبت به LCD پایین است؛ اما هزینه تولید OLED به شدت بالا تر از LCD است. 

یکی از مشکلات دیگر آن ها اینکه Diode های آبی در آن ها با سرعت بیشتری از بین رفته و کمرنگ می شوند. این امر منجر به آن می شود که در بلند مدت این صفحه نمایش ها توازن رنگ خود را از دست بدهند. 

Active Matrix OLED یا AMOLED

از آنجا که شرکت های سازنده همواره به دنبال کاهش مصرف انرژی و افزایش عمر باتری دستگاه ها هستند، به کار گیری یک قالب یا ماتریس فعال در OLED این مهم را برای ایشان مقدور می کند.

یک ماتریس فعال در واقع یک ترانزیستور است که با ماتریس OLED یکپارچه و ممزوج می شود. این توصیف شاید کمی پیچیده به نظر آید؛ اما درک خروجی آن بسیار ساده است: مدار الکتریکی برای روشن کردن LED ها به شدت با خود LED یکپارچه می شود تا مصرف انرژی بسیار کمتری به دست دهد. نتیجه عمر بیشتر باتری در دستگاه است. 

همچنین این صفحه نمایش ها Refresh Rate بسیار بالایی دارند که از آن ها یک صفحه نمایش خوب برای بازی و دیدن ویدئو ها ساخته است. اکنون در بازار بسیاری از گوشی های هوشمند از این فن آوری در صفحه نمایش خود بهره می برند. 

البته این ها فن آوری های مشهور و شایع در طراحی صفحه نمایش های موبایل است که در بازار است. بی گمان این حوزه از فن آوری در آینده نزدیک، تغییرات بسیاری به خود خواهد دید و از هم اکنون باید منتظر ورود فن آوری هایی چون TOLED یا صفحه نمایش های شفاف و Quantum-dot LED ها باشیم که صفحه نمایش های آینده بازار هستند.

منبع : ویکی چجور